Rzeźby z marmuru i brązu
Od wieków rzeźba stanowiła dla artystów swoiste wyzwanie i robili oni wszystko, by udoskonalić technikę, jaką się posługują przy jej wyrabianiu. W pewnym momencie doszli oni do wniosku, że terakotowa glina świetnie reaguje na temperaturę i wodę. Do tego wystarczy wypalić mokrą glinę, aby stała się twarda i stworzyła świetny materiał na stworzenie rzeźby. Łatwość, z jaką przychodziło jej zdobycie, przysłużyła się do tego, aby w pewnym momencie to tworzywo rozpowszechniło się wśród artystów.
Glina służy, jednak nie tylko do rzeźbienia, przede wszystkim wytwarza się z niej naczynia domowego użytku i garnki. Oprócz swoich zalet posiada także niestety wady. Rzeźba nie wygląda, tak samo jak ta stworzona z marmuru czy brązu, świadczy o tym głównie to, że glina nie jest tak trwała, właściwie to z łatwością się kruszy i można wykonywać z niej tylko małe części figur. Mimo to w renesansowej Europie, metoda ta była całkiem popularna, a to za sprawą florenckiego rzeźbiarza Luca Della Robbia, który wykorzystał glinę do wykańczania dekoracji swoich rzeźb i posągów. W kulturach pozostających poza zasięgiem zachodu, również ta technika znalazła swoje zastosowanie.
Nie ma podobnych artykułów
Comments are closed.